X
تبلیغات
رایتل
سخن کوروش
اشعار و دست نوشته ها
 
تابوت
5kico1yit3r3nk0aysi8.jpg

تابوت


رامیلا جان

نشتری بر زخم زدی
دست مریزاد

در دنیای واقعی نیز
تنهائی میرود که خفقان وگلوگیر شود.
کجاست آن حیاط های بی در و دیوار
گرسنمان که میشد اگر خانه نان نبود به دو میرفتم سر لاک نان همساده و رفع جوع می کردیم.
حال در قفس تنگ ِ آپارتمان
حتی سلام و علیکی هم با همساده نداری
بقول آن دوست به گنده لاشه ات پی به رفتن می برند.

ولی در این دنیای مجازی اسمت هم واقعی نیست
شاید همانی که کمی دیر حضورت را در این جا احساس می کند و نگران میشود.
در همسادگی باشد وعکست را ببیند و اسمت را در اطلاعیه ای بر دیوار
بی عکس العملی بگذرد.

خودمانیم
پر بدک نیست این تنهائی وگمنامی
پدر دلبستگی بسوزد
که خانمان برانداز است.
پس همان بهتر که در سایتی و وبلاگی رفتن را دلمشغولی روز مره بدانند
وتو در آرامشی ابدی
بی دغدغه ء تنهائی .....
بدرود ای دنیای دوغین واقعی.
وای دنیای ِ مجازی واقعی
بدرود
بدرود



ارسال شده در: سه‌شنبه 31 فروردین‌ماه سال 1389 :: 10:34 ب.ظ :: توسط : کوروش
 
نویسندگان
کوروش (522)
آمار وبلاگ
تعداد بازدیدکنندگان: 112988