X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل
سخن کوروش
اشعار و دست نوشته ها
 
کلبه

کلبه

فضای کلبه اش
آکنده از دود است
نمی داند
که در مطبخ ِ سرای او
بجای مرغ ِ بریان
..........   آدمیزاد است
و او را بر جبین
نی داغ ِ هشیار یست.

فضای کلبه اش
آکنده از دود است
و تن پوش ِ اطاقش
.........چوب رنگین .
چه داند کین
خون هزار و یک هزار  ِ
................این گلستانست.

اگر شمعی بیفروزد
چه داند او
که باد ِ تند ِ اهریمن
چراغ ِ شب ستیزان را
به یک لبخند ِ زهر آگین
و یا خشمی به ضد ِ قوم ِ زندیقان
.................................به هم پیچد
...................شکسته خوده هایش را
.......................به اشک ِ دیده در هاون
...............................................بکوباند.

فضا اینک
پر از دود است
نسیمی نیست
تمام پنجره عکس است
....................که پشتش
....................جرز دیوار ست
....................ولیکن صاحبش را
......................مستی خوابی شبانگاهی
..........................به حصر  ِ رخوت و مستی
......................................در آوده است.

هوای کلبه مسموم است
ولی او خفته در بستر
و خواب ِ روزگار ِ ســ بز فردا را
که در رویای ِ بیداری
به پروازش در آوردست
....................می بیند .
...................و یا خواب شه دوشین
.....................که مهتابش
........................کم از ،کمتر
........................رنگ خون می یافت
......................................می یافت
...........................................می بیند،
..................................نه چون امشب.

هوای کلبه اش
آکنده از خون است
هوای کلبه اش
آکنده از بیم است.

خرداد72



ارسال شده در: چهارشنبه 11 اسفند‌ماه سال 1389 :: 02:44 ق.ظ :: توسط : کوروش
 
نویسندگان
کوروش (522)
آمار وبلاگ
تعداد بازدیدکنندگان: 112958