X
تبلیغات
نماشا
رایتل
سخن کوروش
اشعار و دست نوشته ها
 
ستاره ی بارانی

و باز در قفس ِ غم ،پرنده زندانی

منی که مانده ء این سالهای بارانی

 

ودل ،ودل که مداما به فکر پرواز است

ویاوه ،یاوه ِ خیالی ، برای زندانی

 

مماس ِ مانده اندامش ،آهن ِ سردی

نسیم  ِ آبی روحی ، به کنج ِ ویرانی

 

تمام  ِ منظر ِ چشمش، به وهم میماند

حسود گونه بگوید: که را تو میمانی؟

 

ستارهء شب ِ تاریک ِ تو، زند راه دل

کجاست بهرهء رفته ، به خواب ِ نادانی

 

فریب است و فریب ،آنچه می بینی

دروغ است دروغ ،آنچه میدانی

 

تمام  ِقامت عشقت ،بلور  ِتندیس است

نشسته بر رف طنزی ،اگر نمایانی

 

ونقشهای نگارین ِ دل برآئینه

و مُهر های هم آئین اگر که بنشانی

 

پرنده ای که کُنج قفس گرفتاراست

رها شود به گمانی ، رسد به سامانی


دروغ بود  ،ولی با دلی که دیوانه است

اگر چه گفته ام ، این قصه را به عریانی


Share


ارسال شده در: سه‌شنبه 3 خرداد‌ماه سال 1390 :: 05:27 ق.ظ :: توسط : کوروش
 
نویسندگان
کوروش (522)
آمار وبلاگ
تعداد بازدیدکنندگان: 112958