شعر طنز تب

الان که من ِ سینوزیتی سرما خوردم و در تب آن بسر می برم .حیفم آمد دوستان را از لذت! این گرما بی نصیب کنم( البته خبر آن). امیدوارم به درد ِمن !کافر هم دچار نشه چه برسه شما.

تــب


شــــب شد و باز تب آمد به تـــنم
سوخت از تب ســـر و پای بــــدنم

هر چه آبش بزدم ســـــود نداشت
دُن کیشوت بودو کُلَه خُود نداشت

گاه هشـــیار بدم ،گاهی مســــت
این اثر از تــبم آمد در دســــــــــت

گاه غـــرق ِعــــــــرق ازگرمی تب
تا ســـــــحر خواب نرفتم ، از شب

جیب هایـــــــم پر کپسـول ِ دورنگ
دم به دم درد به جانـــــم زده چنگ

تا سرایم به یکی بیت ســـــــــرود
واسف ،حــرف چــو مفهوم نبــــود

هی بخور میــــــــدهم و جوشانده
هی خورم ماشــــــــــــلهء وامانده

حال ِ من باز شلم شـــوربا شـــــد
معـــده آورد گه ،صفـــرا شـــــــــد

بخــورم یا نخــــورم من چه کنــم؟
جنـــگ میــکرب بنــگر در بدنــــــم

چند روزیســــت زتب میـــــسوزم
چشـــم برچشــــم ِ اجل میدوزم

دیده ام چنــد کَـــــــــرت آمده بود
مرگ،ســــروقـــت ِ دل ِتب آلــــود

جامه اســـــپید چنان افرشــــــته
خط ِ عمری نه بر آن بنــــــــوشته

من تهـــــیدســت بدم،او نشنفت
زود آیم به بــرت هی میـــــــگفت

تو که عمری به غـــزل ساخته ای
در عمل قافــــیه را باخــــــــته ای

که خـــــــــطا کرده ام و مثنوی ام
لاغرم دید به طـــــــــــنز ِ قوی ام

نه که در شـــــــــعر سرودن گویم
از نبودن هــــــــــــــم و بودن گویم
سفرم نقش ِ جبین کـــــوتاه است
صورت آیـــــت ِ ماه در چاه هست

آسمان، سقف سخن کوتاه هست
رخصهء بین دو تب یک آه هــــست

حال ِ سیــنوس خــــرابست خراب
چشم ِ تانــــــژانت پر آبست پر آب

حاصــــــــل ِ این تب وتابم چو مرا
از همــــــــــه عالمـــیان کرده جدا

لحظه ها طـــی شد ودیدم بیـــدم
حجّــــــتم ، لـــــرزهء بی تـــردیـدم

قصـــه آخر نـــــشد و شــب میمرد
کاش میــــــــماند شب و تب میمرد

از تب و آن شـــب ِ دیــــــجور مگوی
هــــذیان پای لـب ِ گــور مــــــــگوی

بی تاب

بی تاب


یک شب نشسته بودم،با خاطری حزین
بر مهر  ِ واپسین ات ، می گفتم :آفرین

گفتی قرار  ِ مارا ، هر نیمه های ِ شب
آخر چرا  شکستی ، آن رسم   ِ آخرین

امشب چرا  ندانم  ، بی تاب شد دلم؟
دریای ِ دل خروشان ،طوفان ِ سهمگین

باز از نهان ِ جانم ،  جانا به گوش  ِ من
آمد صدای نازت ای،ای خوش صداترین

از یاد  ِ آن  نگاهت ، ای  مهر  ِ جان فزا
آرامشی بگیرم ،  زان  چشم  ِ   نازنین


آن وعده ء خوشت یا،هجران ِ ناخوشت
بادا  وفا  شود  آن ، پایان  ِ رسم  ِ  این


پژمرده دل چه گویم ، یا  از کجا  ؟ بگو
یابم  ز گل صفتان ، در  باغ  همنشین

از  باغبان گریزم ، و از  باد  ِ   ناشکیب
آهو شدم  گریزان ،زین باغ  ِ  یاسمین

پنهان زچشم  ِمردم،می سوزم از فراق
گر  باورم  نداری  ،  حجت  بیا  ببــــین

رسواشدم چه حاصل،زین حال و روزخود
دیگر بس است شعرم،برجای خود نشین

تابستان79

سودائیان

سودائیان

مارا نشاء کردند
......دربطن یک کویر

در دستشان نبود
هرگز هراس  ِ هرس
.......یابیم  ِ رویشی

این شور بختان ِ
..........سودائی ِ هنر
کاینک
........برمسندند.
بادا
که نان ِ سفالینه
......گلوگیرشان شود.

هرگز
عروج ِ ما
......در باورشان نبود.
(رویش  ِ در شوره زار   یآس را)

دندان گرد نبودیم
که به شیرین رشوه ای
..........کُندش کنند .

این گرم زبانان
نفرین نشسته گان
چون داغ
.........بر جبین
.........(سنگدلان)
(تندیسهای انجماد)


:آهای یخ شکن!


ما را بس
در شورزه زار عطشناک
اندک نمی ز خاک.


زمستان78


 
 

درود ِ بر بدرود

درود ِ بر بدرود

.....................................به یاد یاران رفته آن ور ِ آبها

چون برکه ای راکد

در جای خود ماندیم.

......اما رفیقان

.......این بلم

.......در آبهای هرزه رو

..............هرگز نمی راندیم.

افسوس ها خوردیم

از رفتن و از گفتن ِ

: بدرود یاران

پس مانده های ِ سبز ِ ایران

گفتیم و رنجیدید

گفتید و رنجیدیم

اما چه بد

ما مانده گان ِ این دیار ِ نحس

..........در زنده گی مردیم.

آنسوی دریاها

.........که دلها سخت بیگانه اند

آنجا که می چرخد

...................زبان در کام

..................گوئی که باد خسته در صحرا

.....................در گوش های بسته ءخاشاک.

اما

خوشا خاشاک

اینک زبان ما

بدا

......در کاممان نیست

......خاشاکمان  هم نیز

..........یک ریشه ای در خاک

....................رحمت ، دلا

..........................از ما به غربت باد.

ما آشنای نا آشنای ِ

.....................شهر مان بودیم.

......................شولای غربت

.......................جامه مان گردید.

........................بر این تن ِ رنجورمان

 .............................افسوس

عریانی ما

......بهتر از این پوشش

...........دیجور مان

..................افسوس

اینک خوشا    " بدرود"

بر آن پرستو های عاشق

آن مهاجر مرغکان و

.......................رفتگان از یاد

..........................آنان که بدرودی

..........................سلام  ِ زندگیشان بود.

کسمان در این افسوس

................هرگز نمی آسود.

تابستان79 

سودائیان

سودائیان

مارا نشاء کردند

......دربطن یک کویر

در دستشان نبود

هرگز هراس  ِ هرس

.......یابیم  ِ رویشی

این شور بختان ِ

..........سودائی ِ هنر

کاینک

........برمسندند.

بادا

که نان ِ سفالینه

......گلوگیرشان شود.

هرگز

عروج ِ ما

......در باورشان نبود.

(رویش  ِ در شوره زار   یآس را)

دندان گرد نبودیم

که به شیرین رشوه ای

..........کُندش کنند .

این گرم زبانان

نفرین نشسته گان

چون داغ

.........بر جبین

.........(سنگدلان)

(تندیسهای انجماد)

:آهای یخ شکن!

ما را بس

در شورزه زار عطشناک

اندک نمی ز خاک.

زمستان78