باران

باران

می غرد

از برق ِ نگاهش

............بانوی ِ رعد.

می گذرد

خدای باران

......از لابلای ِ ابرها

...................با ارابه ای فکسّنی.

و بوسه می زند

......با قطره های ِ اشک

....................زمین ِ خشک را

.........................چون گونه های ِ من

زمستان79

افسوس

افسوس که عمری همه بیهوده گذشت

عمری به پی بوده و نابوده گذشت

خوش آنکه ادب جست ،هنرمند بزیست

یا آنکه بر او عمر ، تن آسوده گذشت





زمستان78

ولنتاین را جشن نخواهیم گرفت

ولنتاین را جشن نخواهیم گرفت
و
به هم تبریک نخواهیم گفت



روز عشق را از 25 بهمن ( ولنتاین ) به
29بهمن
(سپندارمذگان ایرانیان باستان )
تغییر خواهیم داد .....
29 بهمن روز عشق
روز سپندارمذگان شاد باد ....
اگر از نژاد آریایی کورش کبیر هستی
به تمام ایرانیان برسان

زخمهءیاد

زخمهءیاد

چل ساله شـدی، ز چهــــچه افتادی

ویرانه ترین ســـــــــــــرای این آبادی

بیداد کند ، دلی شکســــــــــته ،اما

خامــــوش ترین منظرهء بیــــــــدادی

خوش بادسری که مسـتیش دادکند

خوش داد زتو ، تـــــــجسّم  ِ فریادی

شیرینی و شهد ِ عالم عشـق است

عشقی که تو داری و ،کنون فرهادی

بیــــــــــدرد کجا بنالد ؟ هــــــــــــرگز

نالندهء توئی ،کــــه زخمه ء هر یادی

پیرانه ســـرم ،به مـــژده از راه رسید

گفتا :که مخور غم ،که تو هــم آزادی

گردونه شدم چو چرخ گردون گشـتم

زین رو همه نا شاد و تو دیدم شادی!

حیف از گل ِسرخی که به ماخاررسید

حیف از تو مـــــدینه نه ، بغــــــــدادی

تابستان 80

بیهوده مانده ایم

بیهوده مانده ایم ، برخاک ِ این زمین
با ما کســی نگفت زین یاوه آفرین

هر لحظه مان ، یک نقطهء ســــیاه
کی می رســد بگو پایان ِ نقـطه چین

برگرد ِ دایره ، دوار ِحیرتیــــــــــــم
شد شیوه ای کهن،از‌ روز ِواپسین

فریاد رَس اجل ! تاکی فــریب وریا
دیگر بس است بیا ای مار ِآستین

مطلوب ِ ما شدی ،چون آب ِ بادیه
ما در سراب ِ تو ، آماده اینــــچنین

بگشوده این زمان ،آغوش ِما ببین
در انتــظارِ تو ، این قلب ِ پر حـزین

زین باغ ِ بی ثمر‌، نشنیده ای مگر
زین هرزه درگذر ، او را نما وجــین

چون رفته جان ِمن،آری نشان ِمن
انگشتری شدم ، رفته از او نگین

گوئی که چرخ ِدون،درگردش ِجنون
بنموده خون ِما، با عشق ِ او عجین

ای قلب ِپر هوس،بر جانِ ماچوخس
در مانده ام زتو، از روز ِ واپســـــین

ای غم برو دگر ، ازجان ِ من به در
بی طاقتی نگر،تاکی تو هم نشین

ای دل بیا که ما، بی زادو توشه ایم
دیگر نه جای ِما ، آلوده این زمــین!


بهار80