ازماه به ماهی

از ماه به ماهی

در حشـــر مگر دامن ِ وصـل ِ تو بگیرم

یا وصل رســــــد یا که دگر باره بمیرم

پیشانی بختـــم شده کوتاه به وصلت
از بخت بلنــــد است به دام تو اسیرم

از ماه به ماهی اگرم سلطـــــنتی بود
فقراست همه چونکه توئی شاه وامیرم

در مملکت ِ عشق تو شــیرینی جانی
فرهادم و گویم که من از جان شده سیرم

چون باد چنان بادیه پیمای ِ دل خویش
مجنون زمان ،مونس هر شـــــیر دلیرم

من سایه صفت،خاک نشین  ِ قدم دوست
برچشـــــم بنه پای که شکل تو پذیرم

از چلهء این عــــــــمر زه ِ یاوه کشیدم
محشور جوانانم و بشــــکسته و پیرم

دست ِتو مــریزاد اگر دل بـــــــسـپاری
ورنه که تو دائـم شــــــنوی ، آه کثیرم

پیغـــــامبر  ِ دل گشته ز توحید رهیده
دارد چو تمنــــا ز تو ای نور ِ منیــــــرم
بیهوده ، بشارت مده فردای  ِ دگر را
آرامش ِ دیگر بده آشــــــفته ضمیرم

حاشــــــا که اگر باز مرا سر بدوانی
در حشر بدان دامن ِ وصل ِ تو بگیرم 

تنگ ِ بلور

تنگ ِ بلور (به شاعر مریم حیدر زاده)

عزیز  ِ من شاعره جان

انگار چشات خوب می بینه

انگار که این بغض ِ کهنه

رو قلب ِ تو لونه داره

انگار که پائیز  ِدلت

رنگ و وارنگ ِ همه جا

قصری که ساختی به خدا

با رنگ ِ آبی نمیشه

باد میاد ،بارون میاد

پوسته میشه،رنگ ِ دلت

آنوقت ِ که تو می بینی

آبی شده رنگ ِ دیگه

(سُرخ شده)

ز قصر هم ،آبی تو

شسته میشه.

آنوقت ِ که چشات

حقیقتی رو می بینه

احساس ِ دخترونتو

باد میاد

مثال ِ یک قاصدکی

رو دوش ِغربت ِ دلت

با خشم و نفرت میبره

که خواهش و نالهء تو

فایده دیگه هیج نداره.

حافظ و اون فال ِقشنگت

( که برای نوم  ِهاتِ )

..........

من چرا

 خواجه رو که می خونمش

یا به قول ِ تو

به فالش می شینم

صحبت از زاهد  ِ سالوس

یا که از محتسب و مست و خمارِ  ِ.

تو فرشتهء خیالی

تو یکی تنگ ِبلوری

که شکسته ء سراب ِ

نه در او که آب

خواب ِ.

نه صواب  و راه ِ ناب ِ

کف ِروی آب

آب ِ

زمستان 77

سده

روز ِ سده

بر تمام ِ روشنائی طلبان
مبارکباد

سفر رفته

ای شمع ِ جان بیـــــــا پر ِ پروانه را ببــوس
ای مهـــربان ،بیـــا دل ِ دیوانه را ببــــــوس

وقتی ز هجر قامت صــــبرت شکسته شد
ای دل شکـــسته ساغر و پیمانه را ببوس

قوم ِ بلــــند جامـــــــــــه اگر منــع میکنند
جامی مــــخواه ، آن لب مستانه را ببوس

گیـــــــســـوی یار ، اگرت نیست اختیـــار
داری به یادگار و ، بیا و شـــــانه را ببوس

ای طفل ِ دل ،کنون ترا مــــام رفته است
چون مرغــــــکان رفته غذا ،لانه را ببوس

از روی مــــــهر آه ، اگر آن دسـت نازنین
خطی نوشت آن خط ِحنانه را ببـــــــوس

چون در سفر شد آن دل و دل برده ای عزیز
با چشم ِ خود،تو جامه ءافسانه را ببوس

جانم به لب رسید ، خدا را وصـــــال کو؟
جان رفته را بگو ، لب جانانه راببــــــوس

حجت که خاطر  ِعزیزت،چوگوهراست
زین گنج ها، تو گوهر  ِ یکدانه راببــوس

زمستان79

غروب ِ سپید

غروب  ِ سپید

..................................................به مناسبت میلاد پدر  ِشعر  ِ سپید احمد شاملو

مردی سوار

از کوچه ها گذشت

مردی که

 شبانه را

 هماره به شعری

.........غمگنانه سرود.

مردی که

دختران ِ دشت ِ انتظار را

در آلاچیق ِ آبائی

..........به زمزمه نشست.

و بیابان را

با هوای مه زده

..........تصویر کرد.

سالخوردی که کودکانه

.........می سرود:

"پریا گشنه تونه"

"پریا تشنه تونه "

مردی گذر کرد

از باغ آئینه

ودر دستانش

..........خنجری

تا بر درخت ِ خاطره

همچراغی آیدا را

.................حک کند.

مردی گذشت

مردی که

.....صلیب ِ خویش را

..........بر دوش می کشید.

با لبخندی ماندنی

بر مرگی مبتذل

بر مرگی شکننده

و با اندوهی ِ نهان

بر مرگ آزادی

جام  ِ شوکران را

..............سر کشید.

تابستان79