در نشیب ِ عمر

روز گاری همچو بیـــــــدی ،موی بر سر داشتم

قامتی بالا بلند و کوه پیــــــکر داشـــــــــــــــتم

این دل ِوامانده ام ، دائم به گل گـــشت ِ خیال
مفلــــسی بودم که در رویا بســــی زر داشتم

گاه خامش همچو خاکستر شده من صم و بکم
گاه از هـــرم ِ سخن ،برلب چو آذر داشـــــــــتم

من به خود مشـــغول بودم ، دل به بازار ِ وفـــا
او به سودائی هزار و من چو یک ســـــر داشتم

کی کـــــــــبوتر باز بودم ،پشــــت بام ِ خانه ها
خانه ام ویران،به بام ِ دل کــــبوتر داشــــــــــتم

دل کـم آوردم ز بس بخــــــشنده بودم ، دلبران

دیدم آن مه پیـــــکر و از غیر ِ دل بر داشـــــــتم

عشق آمد کنج و دل شـــد گنج را چون پاسبان
مُلک را من مالک و قارون برابر داشــــــــــــــــتم

در نشیب عــمر ،عشقش نوشـــــدارو بهر من
دل به فکر نوش و من نیشـی چو نشتر داشتم

روزگار ِ بد هـــــــزاران شــــعبده در کار داشــت
باز بدتر من به پا دام ِفســـــونگر داشتــــــــــم

حال در هفت آســــــمان نوری نمانده بهر ِمن
راز داری آن زمان بســـــیار اخـــــــــــتر داشتم

در نشیب عمر

روز گاری همچو بیـــــــدی ،موی بر سر داشتم
قامتی بالا بلند و کوه پیــــــکر داشـــــــــــــــتم

این دل ِوامانده ام ، دائم به گل گـــشت ِ خیال
مفلــــسی بودم که در رویا بســــی زر داشتم

گاه خامش همچو خاکستر شده من صم و بکم
گاه از هـــرم ِ سخن ،برلب چو آذر داشـــــــــتم

من به خود مشـــغول بودم ، دل به بازار ِ وفـــا
او به سودائی هزار و من چو یک ســـــر داشتم

کی کـــــــــبوتر باز بودم ،پشــــت بام ِ خانه ها
خانه ام ویران،به بام ِ دل کــــبوتر داشــــــــــتم

دل کـم آوردم ز بس بخــــــشنده بودم ، دلبران
دیدم آن مه پیـــــکر و از غیر ِ دل بر داشـــــــتم

عشق آمد کنج و دل شـــد گنج را چون پاسبان
مُلک را من مالک و قارون برابر داشــــــــــــــــتم

در نشیب عــمر ،عشقش نوشـــــدارو بهر من
دل به فکر نوش و من نیشـی چو نشتر داشتم

روزگار ِ بد هـــــــزاران شــــعبده در کار داشــت
باز بدتر من به پا دام ِفســـــونگر داشتــــــــــم

حال در هفت آســــــمان نوری نمانده بهر ِمن
راز داری آن زمان بســـــیار اخـــــــــــتر داشتم

عاشقانه ها(3)

نگران نباش/ هنوز نفس میکشم/ به جاسیگاری که هرلحظه /خالی می کنم / نگاه کن

دست بشکند و بال گردن می کنیم . دل شکست ،چه کنیم؟

ترافیک چشمانت مرا بیزار از تو کرد

راستی قولت چه شد؟ نکنه قل قل حباب سر ِکوزه ی ِیک دم بودو

مادرم میگفت سرما خوردی جوشانده بخور .نمیدانست عاشق می شوم و جوش

می خورم.

زندگی

زندگیمان عبث رفتن ماست.

که نهایت

آن را

اوج دلخستگی و درماندن

کور سوئی است که میدارد راه

حال

در  پس اینهمه رنج

چه شود حاصل ما ؟

:ناپیداست

آه

شکسته شد دل آئینه از کدورت آه

اثر نکرده گرمی تن بر برودت آه

بیا و بنگر سایه ی خدائی دل

چه کرده با دل من این عبودت آه