راز

 دوختـــــم لب ،تا نگـــویم ، آشـــــــکارا راز را

بسته ام بر دوســــتان درب طـــلب هم آز را

تا نگویم ،برمن این چندین صبا،چونان گذشت

چون، نشــاید گفتن ،این رمز  ِِغــــــم آواز را

آینه گشتم ،به خلوت ،خیره در چشمان ِ او

ای بسا اشــک دلم ،شــد خندهء غمـــاز را

دشمنم سنگی فکند و شیشهء قلبم شکست

دوستـــــم ،گفت آفـــــرینی   یار  سنــــگ انداز را

گرکشم، من طوق عزلت را به گردن باک نیست

زنده میـــدارم به دل ،من حســــرت ِ پرواز را

نیست یاری آشـــنا دردهای کهنـــــــه ام را

هر نفس لعـــنت فرستــــــم ،خانهء دلباز را

حجت ارخودرا شناسی،دل به مهر کس مبند

آتشــی درکش ، بســـوزان ،مهر هردمسـاز را

یوسف دل

گرگم  من و  یوسف ندریده، دهن آلود !

وصلی نچشیدم، که مرا هجر ِتو فرسود

افسوس  که  از  خرمن ِ گلهای  بهارت

گل هیچ نچیدیم و،بهار اینهمه بی سود؟

بودا  صفتی  ،  پاک  ،  اهورای  زمینی

از  مرد ۀ  ما ، رو ح ِ سفر کرد ۀ  موعود

امشب  به دلم ، عشق دگر جلوه ندارد

یارم   به نظر  آمد  و ،  اینگونه  بفرمود:

هیهات ، مخور  غم، که سفر ! هیچ  نمانده

پاسی زشبی رفت و ،سحر روشنی افزود

این  لالۀ دل  ، داغ ِ سفر داشت نپژمرد

امید ِ بهار  آمد و  ،  نومید  چه خوشنود

ای یوسف ِدل،چشم وچراغی به شبانگاه

ای رفته  سفر ، کم کن  این ناله و،بدرود

عاشقانه ها(2)

چرخ دنده ی دلم زنگ زده کسی می تواند با چند قطره کلام مهر آمیز راهش بیاندازد؟

باغ خالی است . باغبان با دختر گل فروش نرد عشق می بازد

سالهاست دلم را جاسیگاری کرده ام و هر لحظه یکی یکی  خاطراتت را در آن خاموش می کنم

دوست

راه گم کرده دلم ، کو  و کجا ؟خانهء دوست؟
شمع کو؟ تا که بسوزد ،پرِ  ِ پروانهء دوست؟

چشم ها   منتظر   ِ  قامت  ِ موزون  ِ  تواند
دل پر از یاد ِتو شد ،چونکه بود خانه ء دوست ؟

«گرچه از  قافلهء  عشق ،جدا  مانده  دلم»
«بودم از  روز  ِازل ، واله  و دیوانه ء دوست»

گوهری راکه به کان ،کرده نهان تحفه زر یست
یاد ِ تو  هست نهان ،در دل ِ ویرانهء دوست

سالها سحر و فسون ، کرده دلم را به جمال
دلبری بود  که  دل ، برد ز بیگانه ء  دوست

عاشقی  را که  به سر  شور  ِجوانی باشد
جان ِ شیرین  دهد  او در ره  جانانه ءدوست

من اگر  سنگ   شوم ،شیشه شود سینهءتو
خوش بود بشکند آن،شیشه به این دانهءدوست


مطربا  ! راه دگر زن، که  سر آمد  غم  ِ من
بر سرم  هست  سر  ِ بوسهء دزدانه ء دوست

بارالها ،  دل ِ  حجت  که غمین  بود چه زود
شادیش گشت فزون ، رفت به کاشانهءدوست

قصیده

هراز گاهی به فالی و حالی از گذشته ها دلخوشم. زبان حال امروزم

این شعر سالهای هفتادوسه ام شد

خوش خبر آمد ز در ،قاصد  ِ جانان ِ من

گشته کنون آن صنم، مرغ ِ سلیمان من

مرغ ِ دلم را قفس، عرصهء جولان نبود
بود خَمُش در قفس ،مرغ ِ خوش الحان من

فصل ِ خزان باغ من ،از گُل ِ یادش شِکُفت
وین عجبا در خزان ، رونق بستان ِ من

با لب خندان رسید،گفت که :او می رسد
دولت عشق  آید و آن شه و سلطان ِ من

ترسم از آن روز  ِ خوش ،آیدم آن جان ستان
در بر و از تن رَوَد ،جان  ِ در افغان ِ من

گنبد ِ فیروز ه را عشق ِ من آرد به کف
ماه شب افروز را،بر سر  ِ ایوان ِ من

معجزت عشق بین، قاصد ِ معشوق ِ من
زال ِ مرا شد کنون ،سام ِ نریمان ِ من

چشم از آن طلعتش، نور چو دارد مثل
آمده از چَه برون ، یوسف ِ کنعان ِ من

مَردُم  ِ چشمم نگر ،آب زَنَد راه را
آئینهء شوق شد ، چشمهء باران ِمن

پردهء خورشیدکو ؟  تا نشود پرده در
 شرم زرخساره ام، از پی نقصان ِ من

گشته مرا چون جنون،شهره به بازار ِعشق
گوش ودل و دست وپا،نیست به فرمانِ من

سائل ِحالم بگفت:رنج چه شد؟گفتمش:
رفت به پایان کنون، آن شب ِهجران ِ من

خیزم و زین پس دگر، جام ِ ظفر  سر کشم
چونکه عصا آمد از ،موسی ِ عمران ِ من

بود خروش ِ من از ، دوری ِ آن ماه وش
ماهی در یا و ماه هست خروشان ِ من

ماه ِ دو هفته دلا ، هست نگارم چه باک
کی بتوان دیدنش ، آن مه ِ تابان ِمن

کس نتواند چو او ،در مثل آرد نشان
بر سر  ِ این شرط باد ،کفر و هم ایمان ِ من

گوهر ِ عفت به کف ،جمله فضائل در او
هست چو شیرین دهن ، یار  ِسخندان ِمن

شیر چکد از لب ِ ، آن مه شیرین سخن
خسرو ِ شیرین کنون ،هست هراسان من

سرو به قامت به او ،رشک وحسد می برد
قامت خم گشته اش ،هست ز حرمان ِ من

کاش به پایان رسد،این شب ِدیجور ِمن
خاک ِ بهاران شود ،پشت ِزمستان ِمن

فرق نه روز مرا ست ،با دل ِشام ِ سیاه
:کی زدر آیی بگو ، نور ِ شبستان ِ من؟

ای صنم شید رو ، ای همه تابندگی
بر نفس ِ مرد ه ا م،نک برسان جان ِ من

مرغ ِ سمائی من ،بلبل ِ این مَرغْزار
مرغ و گُل ِ باغ ِ من،ای گُل ِ خندان ِ من

هان دل ودل برده ام،هست مُوَشّع* در این
چامهء خونین ِدل ، نامهء پنهان  ِ من

شعر  ِ من ار شهره  شد، ازهنر عشق شد
شعر ِ منی ، شعر ِ من ،حجت ِ دیوان ِ من

پ ن*موشع =شاعر در اول یا در میانه حروفی یا کلماتی آرد که چون آن حروف و کلمات را به عین ها و یا به تصحییف هاجمع کنند.بیتی یا مثلی یا نامی و لقبی بیرون آید.